Należy tu podkreślić, że na początku praktyki Hezego, nie było właściwie alternatywy i chan był całkowicie reprezentowany przez szkołę północną. Wszelkie dostępne źródła przekazują informacje o niewielkich niuansach w naukach mistrzów tego okresuPraca cytowana, s. 252.. To małe zróżnicowanie i pewien amorfizm ówczesnego chanu był zresztą krytykowany nie tylko przez Hezego. W Chuan fabao ji (Zapiski z przekazu Skarbu Dharmy) znajdujemy (obok Hezego krytykującego Pujiego) krytykę Hongrena, Shenxiu i Puji, za popularyzowanie chanu wśród rzecz ludzi niebędących w stanie zrozumieć jego głębszego znaczenia. Była to krytyka z pozycji wysublimowanej elity, bowiem np. Heze posunął się najdalej w uproszczeniu nauk chan dla masowej publiczności. Atak Hezego wynikał jednak z zupełnie innych przesłanek.
Ze wszystkich tekstów, w których istnieje Heze, można wywnioskować o jego bardzo serdecznych związkach ze szkołą północną, pojawia się obok takich mistrzów jak Shenxiu, Lao’an (Songyue Hui’an) (580–707)Sudden and Gradual. Approches to Enlightenment in Chinese Thought, s. 238.. Co więcej, co najmniej trzech innych uczniów Huinenga także studiowało u różnych mistrzów szkoły północnej.