Jerzy Hołowiecki (ur. 8 maja 1937 w Warszawie) – polski lekarz, profesor doktor habilitowany nauk medycznych ze specjalnościami choroby wewnętrzne, onkohematologia i transplantacja szpiku kostnego.
Edukacja W czasie II wojny światowej rodzinę Hołowieckich deportowano do ZSRR, po jej zakończeniu powrócił do Polski i osiadł w Wałbrzychu, gdzie uczęszczał do szkoły podstawowej i gimnazjum. W 1953 przeprowadził się do Bytomia i kontynuował naukę w II Liceum Ogólnokształcącym. Dwukrotny laureat ogólnopolskich olimpiad z dziedziny chemii. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1955 podjął studia na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej. Dyplom lekarza zdobył w 1962. Staże naukowe odbywał w renomowanych klinikach, m.in. w Londynie (Birch Hill Hospital, Kings College Hospital), Wiedniu (Instytut Białaczek i Hematologii L. Boltzmanna) i Zurychu.
Specjalizacje: 1966 – I stopnia z chorób wewnętrznych 1970 – II stopnia z chorób wewnętrznych
Stopień naukowy doktora nauk medycznych uzyskał broniąc pracę Badania nad wpływem surowic chorych na zapalenie kłębków nerkowych na hodowle komórek ludzkiej nerki w 1968.
Kariera zawodowa W 1970 zorganizował laboratorium hematologiczne, a w 1972 Pracownię Hematologii.