Jakby tego było mało, duża część akcjonariuszy skorzystała z „genialnego” pomysłu zarządzających Kompanii, aby oferować kupującym kredyty na zakup własnych akcji. Gdy nadeszła zapaść, inwestorzy z „pożyczonymi akcjami” nie mogli za nie zapłacić w inny sposób, jak tylko poprzez ich sprzedaż, co również przyczyniło się do pogorszenia sytuacji. Wszczęte na polecenie Parlamentu śledztwo w sprawie Kompanii z 1721 r. wykazało ponadto ogromną skalę nadużyć i nieprawidłowości za strony jej dyrektorów. Pierwszy Lord Skarbnik – Robert Walpole, który od początku przeciwny był całemu pomysłowi, musiał włożyć wiele wysiłku w to, aby przywrócić nadszarpnięte zaufanie do rządu.
Jednym z akcjonariuszy był Izaak Newton, który sprzedał swoje akcje ze stuprocentowym zyskiem za 7000 funtów, ale kilka miesięcy później, na fali szalonego entuzjazmu giełdowego kupił je ponownie i stracił 20 000 funtów.
Sama Kompania istniała jeszcze do lipca 1855 r., ale jej głównym obszarem działalności pozostawała obsługa długu państwowego, a nie sam handel.
Zobacz też tulipomania handel powietrzem kompania Missisipi
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne South Sea Bubble collection at Harvard University
From Market to Exchange, 1693–1801
Kategoria:1720 w Europie Kategoria:Bańki spekulacyjne Kategoria:Historia gospodarcza Wielkiej Brytanii Mórz Południowych Kategoria:Kryzysy gospodarcze Kategoria:Wielka Brytania w XVIII wieku