thumb|300px|Inne ujecie armata wz. 1931 wystawionej w Hämeenlinna 122 mm armata wz. 1931 (A-19) (ros. 122-мм корпусная пушка обр. 1931 г.) – radziecka ciężka armata polowa.
Historia W latach 20. radziecka artyleria dysponowała wieloma typami armat i haubic. W większości zostały one opracowane na długo przed I wojną światową i dlatego niewiele z nich posiadało zadowalające parametry techniczne. Jednocześnie nie najgorsze wyniki polowej eksploatacji 120 mm armat pochodzących z artylerii nabrzeżnej podczas I wojny światowej, sugerowały przydatność armat tego kalibru. W związku z tym dowództwo RKKA zleciło 5 stycznia 1927 opracowanie w ciągu 6 miesięcy korpuśnej armaty kalibru 122 mm w dwóch wersjach. Miały się one różnić środkiem transportu. Jedna z nich miała być przystosowana do trakcji konnej, a druga do motorowej. Pierwsza z nich miała być prócz tego demontowana do transportu. Równocześnie Główny Zarząd Artylerii (GAU) rozpoczął zakrojony na szeroką skalę program modernizacji niemalże wszystkich typów dział. Ponieważ modernizacja 107 mm korpuśnej armaty polowej wz. 1910 nie przyniosła zadowalających rezultatów (107 mm armata wz. 1910/30 miała niewystarczający zasięg ognia, a przede wszystkim masę pocisków), zintensyfikowano prace nad armatami kalibru 122 mm.