thumb|250px|Jewgienij Miller w Kraju Północnym (1920) 185px|thumb|Jewgienij Miller na emigracji. Lata 30. XX wieku 185px|thumb|Jewgienij Miller w wewnętrznym areszcie NKWD na Łubiance jako tajny więzień Piotr Wasiliewicz Iwanow Jewgienij Ludwik Karłowicz Miller, (ur. w Dyneburgu, zm. 11 maja 1939 w Moskwie) – generał porucznik armii rosyjskiej, dyplomata, jeden z przywódców Białych w czasie wojny domowej w Rosji, przywódca wojskowej antykomunistycznej emigracji rosyjskiej na Zachodzie.
Lata 1867–1917 Urodził się w mieszanej rodzinie niemiecko-rosyjskiej; ojciec pochodził z tzw. Niemców bałtyckich, należących do elity rządzącej Cesarstwa Rosyjskiego. W 1885 roku jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej. Uczył się w Mikołajewskim Korpusie Kadetów i w Mikołajewskiej Szkole Oficerskiej Kawalerii. Oficer od 1886, dowodził rok szwadronem, 4 miesiące dywizjonem. Od lutego 1893 roku szef oddziału liniowego sztabu Twierdzy Kars. Od marca 1893 w rezerwie. Od 1896 ponownie w wojsku, w dyspozycji Sztabu Głównego, od grudnia 1897 na etacie Sztabu generalnego w Sztabie Głównym. Ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego.