6 lutego 1920 roku Armia Czerwona rozpoczęła ofensywę przeciwko wojskom Millera, które w tym czasie liczyły ok. 33000 bagnetów i 4000 szabel, wspartymi 100 działami, 15 czołgami, 27 samochodami pancernymi, 11 pociągami pancernymi i 42 samolotami, a także flotą. Jednak z powodu olbrzymiej przewagi liczebnej bolszewików „biali” zostali pokonani w przeciągu 5 tygodni. Flota francuska ewakuowała resztki oddziałów antybolszewickich za granicę. Zarówno w Archangielsku, jak i Murmańsku po zdobyciu miast przez Armię Czerwoną Czeka dokonała masowych egzekucji wrogów ludu.
19 lutego 1920 roku generałowie Miller i Kwieciński ze sztabem, odpłynęli na lodołamaczu „Minin”, udając się na emigrację do Norwegii, a następnie do Francji.
Emigracja Od maja 1920 główny pełnomocnik ds. wojennych i morskich naczelnego Dowódcy Armii Rosyjskiej gen. Piotra Wrangla w Paryżu. Od kwietnia 1922 roku szef sztabu u gen. Wrangla. Od czerwca 1923 w dyspozycji wielkiego księcia Mikołaja Mikołajewicza (od listopada 1923 kierował jego finansami). Od 1925 roku zastępca Mikołaja Mikołajewicza w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym (ROWS). W latach 1930–1937 był (po śmierci gen. Wrangla w 1928 roku i generała Aleksandra Kutiepowa w 1930) szefem organizacji emigracyjnej skupiającej oficerów armii rosyjskiej – Rosyjskiego Związku Ogólnowojskowego (ROWS).