W 1958 roku wskutek zepsucia się aparatów do oddychania pod wodą jeden z płetwonurków (S. Ogaza z Krakowa) spędził 45 godzin na wąskiej półce skalnej położonej za syfonem (jego kolega z zespołu z powodu podobnej awarii nie mógł mu pomóc). Syfon nazwano Syfonem Ogazy. Miesiąc później ekipie wrocławskich grotołazów przypadkiem spłonął śpiwór. Kilku uczestników wyprawy, którzy wykonywali pomiary, zostało odciętych od korytarzy prowadzących do otworu wejściowego trującym dymem. W akcji ratowniczej uczestniczyły drużyny kopalniane z Bytomia i Wieliczki, a ze względu na odwilż jednocześnie przepompowywano wodę z okolic podziemnego ponoru. W 1966 roku w Syfonie Ogazy zginął R. Lebecki z Warszawy.
Przypisy
Bibliografia Stefan Zwoliński, W podziemiach tatrzańskich, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1987. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, . Tatry polskie. Mapa topograficzna 1:10 000. Zarząd Topograficzny Sztabu Generalnego WP, Wydawnictwo Czasopisma Wojskowe, 1984. Jerzy Grodzicki (red.), Jaskinie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Wielkie Jaskinie Doliny Kościeliskiej, PTPNoZ i TPN, Warszawa 1995.
Kategoria:Jaskinie polskich Tatr Kategoria:Jaskinie Tatr Zachodnich