de La Rocque dodał hasła socjalnej obrony narodowej gospodarki przed międzynarodową konkurencją, zmniejszenia podatków, zwalczania spekulacji oraz krytyki państwowego interwencjonizmu.
Zaczęto też występować przeciwko rządom Frontu Ludowego, biorąc udział w ulicznych demonstracjach. Eskalacja nastąpiła 6 lutego 1934 r., kiedy w Paryżu doszło do masowej demonstracji prawicowych i nacjonalistycznych ugrupowań, w tym Croix-de-Feu, zakończonej walką z policją i komunistycznymi bojówkami. Jednakże przemarsz członków Croix-de-Feu zakończył się przed rozpoczęciem pozostałych demonstracji, co doprowadziło do oskarżenia płk. F. de La Rocque’a o brak faktycznej chęci obalenia lewicowego rządu. W I połowie lat 30. rosła skokowo liczebność organizacji i jej przybudówek, od ok. 60 tys. w 1932 r. do ok. 400–450 tys. w 1935 r. Croix-de-Feu była uważana przez francuskie władze za najbardziej niebezpieczną spośród paramilitarnych i antyparlamentarnych lig, a także upatrywano w niej naśladowczyni włoskich faszystów i niemieckich narodowych socjalistów. W rezultacie rząd Frontu Ludowego rozwiązał ją 18 czerwca 1936 r.