Pierwszymi pracownikami stacji byli Jan Dębski – Zawiadowca, Stanisław Dejewski, Antoni Przybylski – Asystenci oraz Brunon Pyszke i Piotr Wolny – stali asystenci.
W czasie II wojny światowej stacja wraz z całą magistralą trafiły w ręce okupanta który zdecydował o dobudowaniu drugiego toru w celu zwiększenia przepustowości szlaku. Plany te zostały zrealizowane jeszcze przez końcem wojny, czego efektem była zwiększona liczba pociągów przejeżdżających przez stację. W roku 1944 było ich około 80 na dobę.
Pierwsze plany elektryfikacji stacji Zaryń (wraz z całą magistralą węglową) pojawiły się już w roku 1948. Ostatecznie doszło do niej dużo później – w grudniu 1966r. Wraz z elektryfikacją dokonano modernizacji układów torowych oraz zainstalowano oświetlenie terenów stacyjnych. Na przełomie lat 1971/72 na stacji uruchomiono radiołączność pociągową opracowaną przez COBiRTV w Warszawie opartą na radiotelefonach lampowych Radmor FM30210
W 1989 r. na stacji zamontowano samoczynną blokadę liniową typu EAC.