W latach 1919–1920 był podsekretarzem stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, a w latach 1920–1921 ministrem spraw zagranicznych. W 1922 roku został mianowany ambasadorem we Francji. Z funkcji zrezygnował dziewięć miesięcy później powołując się na niechęć współpracy z Benito Mussolinim. Wyjechał za granicę, do 1939 roku mieszkał w Belgii, a następnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie pracował jako wykładowca. Do Włoch powrócił w 1943 roku. 22 kwietnia 1944 roku został powołany na stanowisko ministra bez teki ds. sankcji przeciwko faszyzmowi, którym pozostał do 10 grudnia 1944 roku.

Po 1945 roku 22 września 1945 roku został przewodniczącym Consluta, tymczasowego parlamentu Włoch. Pozostał nim do 2 czerwca 1946 roku. 2 lutego 1947 roku został powołany w skład rządu Alcide De Gasperiego jako minister spraw zagranicznych. 16 lipca 1951 roku złożył rezygnację z funkcji ze względu na zły stan zdrowia. 26 lipca tego samego roku został ministrem spraw europejskich, którym pozostał do śmierci. Jego wpływ pomógł dołączyć Włochom do Organizacji Współpracy Gospodarczej i Rozwoju oraz NATO.

Życie prywatne Był domniemanym biologicznym ojcem polskiego publicysty Konstantego Jeleńskiego.