W panteonach religii politeistycznych znaczną grupę stanowiły bóstwa związane ze zjawiskami i elementami natury. Przykłady takich wierzeń znane są między innymi z religii Sumeru, starożytnego Egiptu, starożytnej Grecji, a także z przedchrześcijańskich wierzeń ludów europejskich, w tym religii Słowian. Bóstwom przypisywano związki między innymi ze Słońcem, Księżycem, gwiazdami, ziemią i innymi elementami środowiska naturalnego. Mogły one również uosabiać zjawiska atmosferyczne, rzeki, ogień, drzewa czy zwierzęta.
Sposób przedstawiania bogów był zróżnicowany. W zależności od tradycji religijnej mogli oni przyjmować formę związaną z elementami przyrody, zwierzęcą lub mieszaną, łączącą cechy ludzkie i zwierzęce, bądź też postać człowieka. W religioznawstwie stosuje się w tym kontekście pojęcia teriomorfizmu, zoomorfizmu i antropomorfizmu.
We wczesnych etapach rozwoju religii politeistycznych szczególne znaczenie przypisywano siłom i elementom przyrody. Przedmiotem kultu mogły być między innymi ziemia, ciała niebieskie, ogień, rzeki, drzewa oraz zwierzęta. Ten etap rozwoju wierzeń określany jest jako kult sił przyrody.