Franciszek Krajowski, właśc. František Králíček (ur. 30 września 1861 w Weleszynie, zm. 22 listopada 1932 w Brześciu nad Bugiem) – generał major cesarskiej i królewskiej armii oraz generał dywizji Wojska Polskiego, pochodzenia czeskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari. Uczestnik I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej i wojny polsko-bolszewickiej.
Życiorys Młodość i służba w armii austro-węgierskiej Urodził się 30 września 1861 w czeskim Weleszynie. Pochodził z czeskiej rodziny, był synem Wacława i Katarzyny z d. Werwiček (wg innych źródeł, Doleżal). 1 września 1877 roku wstąpił do armii austro-węgierskiej, podejmując naukę w Szkole Kadetów Piechoty w Łobzowie. 18 sierpnia 1881 otrzymał promocję na stopień chorążego w 77 pułku piechoty. Potem został absolwentem Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. Od 1883 jako zawodowy oficer służył w jednostkach piechoty armii austro-węgierskiej. 1 maja 1884 mianowano go podporucznikiem, 1 września 1888 porucznikiem, 1 maja 1894 kapitanem, a 1 maja 1908 majorem. W tym czasie ożenił się w 1894 roku z Polką. W 1908 randze majora pełnił funkcję dowódcy batalionu 45 pułku piechoty Austro-Węgier w Sanoku. Pierwotnie miał zostać przeniesiony do Przemyśla, jednak ostatecznie od 1912 nadal służył w Sanoku.