W 1773 r. sądem II instancji dla szlachty zamieszkującej Obwód Nadnotecki mianowano sąd landwójtowski w Łobżenicy. W maju 1775 r. sąd ten przeniesiono do Piły, a drugi sąd landwójtowski utworzono w Bydgoszczy, w pomieszczeniach wynajętych w budynku byłego kolegium jezuickiego. Sąd ten obejmował zasięgiem swego działania: Solec, Łabiszyn, Szubin, Gniewkowo, Inowrocław, Żnin i Powidz (w 1776 r. zwrócony Polsce).
Od jesieni 1773 r. na wniosek Franza von Brenkenhoffa powołano dwa domenalne urzędy sądowe (justycjariaty): w Bydgoszczy i Pile. Justycjariaty łączyły kompetencje dawnych starostów w stosunku do wsi (m.in. rozpatrywanie sporów między szlachtą a poddanymi) i nadzór nad wymiarami sprawiedliwości w małych miastach, w których nie było osobnego burmistrza sądowego. W latach 1775–1778 powstały justycjariaty w Wieleniu i Nakle, a później również w Fordonie i Kcyni.
W 1781 r., gdy wielkim kanclerzem Prus został Johann Heinrich von Carmer, wprowadzono nowy podział na okręgi sądowe. W Bydgoszczy powstał Sąd Nadworny (niem. Hofgericht), któremu podlegał cały Obwód Nadnotecki oraz teren działania sądu landwójtówskiego w Chojnicach.