Fryderyk obejrzał płynące Brdą tratwy i zostawił Brenckenhoffowi 200 huzarów pod dowództwem majora Zabeltiza, celem konfiskowania drewna spławianego przez Bydgoszcz z Borów Tucholskich.
Podpisany 5 sierpnia 1772 w Petersburgu traktat rozbiorowy przewidywał, że granica polsko-pruska biec będzie w linii prostej od Wisły do Noteci. Władze pruskie zdeterminowane były jednak do poszerzenia swego stanu posiadania na południe od tej linii. Zwyciężyła forsowana przez Brenkenhoffa koncepcja opanowania obu brzegów Noteci, co wiązało się z zabezpieczeniem zaplecza dla zrealizowanego w latach 1773–1774 Kanału Bydgoskiego.
Jeszcze przed ogłoszeniem patentu notyfikacyjnego (13 września 1772) zadecydowano, że Prusacy posuną się do linii Łabiszyn-Solec, ale późniejsze nabytki znacznie wysunęły się poza początkowo projektowaną granicę. Prusacy pięciokrotnie przesuwali pod różnymi pozorami słupy graniczne, zajmując wiele miast, setki wsi i dziesiątki tysięcy mieszkańców. Akcji tej nie zahamowało podpisanie polsko-pruskiego traktatu rozbiorowego z 18 września 1773 r, który oddawał całą Noteć Prusom, równocześnie uznając ją za granicę między obu państwami. Prusacy przekroczyli tę linię, łamiąc próby czynnego oporu (stawiali je gen. Jan Kruszewski i Antoni Sułkowski). Dopiero 22 sierpnia 1776 r.