Barbary.
Po śmierci Warszyckiego w 1681 nowym starostą został Michał Warszycki, który umożliwił powrót Żydów do miasta. Osiedlili się oni na obszarze między Rynkiem, rzeką Pilicą oraz ulicami Łazienną i Markowską. Na przełomie XVII i XVIII wieku zbudowana tu została synagoga wzniesiona z modrzewiowego drewna, a także budynki mykwy oraz chederu. Z 1721 pochodzi informacja o funkcjonowaniu w Pilicy gminy wyznaniowej żydowskiej. W 1731 społeczności żydowskiej miasta przez Marię Józefę Sobieską został oficjalnie nadany przywilej posiadania synagogi oraz cmentarza. Z powodu konfliktów handlarzy chrześcijańskich z żydowskimi, w 1733 wydała ona kolejny przywilej ustalający zasady prowadzenia tu handlu oraz rzemiosła, natomiast w 1753 Sobieską przyznała prawo wolnego wyboru rabina. W 1754 Pilicę objął Teodor Wessel, który doprowadził do znacznych ograniczeń pracy żydowskich rzeźników na korzyść rzeźników chrześcijańskich.
W 1764 Pilica była miejscem zorganizowania ostatniego Sejmu Czterech Ziem, stanowiącego wówczas najwyższy organ samorządu Żydów Korony Królestwa Polskiego I Rzeczypospolitej.