Wojna węgiersko-słowacka (także „mała wojna” – , ) – lokalny konflikt zbrojny pomiędzy Państwem Słowackim a Królestwem Węgier, stoczony na obszarze dzisiejszej wschodniej Słowacji w dniach 23–31 marca 1939.
Tło Do wojny doszło na tle węgierskich dążeń do rewizji traktatu w Trianon. Przez cały okres międzywojenny podstawowym celem węgierskiej polityki była odbudowa państwa w granicach sprzed 1918. Jednym z celów pośrednich była aneksja Słowacji – całości lub przynajmniej jej południowej części, zamieszkanej przez Węgrów. Cele te zaczęły się spełniać po sprzymierzeniu się Węgier z Niemcami i Włochami pod koniec lat trzydziestych XX wieku. W wyniku pierwszego arbitrażu wiedeńskiego 2 listopada 1938 Węgry uzyskały pierwszy nabytek terytorialny kosztem (jeszcze istniejącej) Czechosłowacji – pas południowej Słowacji i Rusi Zakarpackiej o powierzchni 11 833 km², zamieszkany przez około milion ludzi.
Po rozpadzie Czechosłowacji 15 marca 1939 Węgry zaatakowały Ruś Zakarpacką i po krótkiej kampanii okupowały ją w całości.