Początki istnienia, czasy Łodzi rolniczej Pierwszym proboszczem parafii w Łodzi mianowano ks. Piotra Śliwkę (kanonika kapituły katedralnej włocławskiej). Decyzją biskupa Galanczewskiego dobra łódzkie przeszły w jego dożywotnie posiadanie. Pierwszy dokument urzędowy, wspominający o łódzkiej parafii, pochodzi z 1424. Jest to dekret wydany przez biskupa włocławskiego Jana Pelę z Niewiesza, wspominający o istnieniu w miasteczku Łodzia kościoła, będącego siedzibą parafii.
Przez krótki czas Łódź przestała być własnością biskupstwa włocławskiego, bowiem 16 kwietnia 1464 biskup Jan Lutkowic z Brzezia dał w zastaw Łódź wraz z sąsiadującymi z nią ziemiami wojewodzie łęczyckiemu, Piotrowi z Oporowa, od którego pożyczył 1000 florenów węgierskich. Jednak w ciągu roku biskup zastawione dobra odzyskał. W zapiskach ks. Macieja Śliwnickiego (archidiakona kolegiaty kaliskiej) z ok. 1515 mowa jest, że proboszcz, ks. Maciej, utrzymywał wikarego i organistę z dochodów parafialnych. W miasteczku był dom proboszcza z ogrodem owocowym i warzywnym, większy od ogrodów mieszczan. A wikary i organista posiadali własne domy. Świadczy to o dobrym uposażeniu parafii łódzkiej w tamtym czasie.