Aktywnie opowiadała się też za zwiększeniem liczby kobiet we władzach i rejestracją broni palnej osób prywatnych. Wobec tych działań prezydent powołał Carlę Hill na sekretarza urbanizacji, a Annę Armstrong na ambasadora w Wielkiej Brytanii. Odmówił jednak nominacji kobiety do Sądu Najwyższego. Pomimo że walczyła o prawa kobiet, była niechętna feministkom, które szydziły z roli gospodyni domowej. Włączała się także w opiekę nad ubogimi i dziećmi z rozbitych rodzin. Popierała program pomocy dla osób starszych i niepełnosprawnych.
Za swoją działalność jako pierwsza dama USA otrzymała Prezydencki Medal Wolności (1991), Złoty Medal Kongresu (1998), Nagrodę Woodrowa Wilsona (2003) oraz tytuł Człowieka Roku tygodnika „Time” (1975).
W 1975 roku poparła decyzję męża o ubieganiu się o reelekcję, pomimo że kilka lat wcześniej była temu przeciwna. Brała udział w konwencjach partyjnych i spotkaniach z wyborcami. Porażka w wyborach odbiła się znacznie na jej zdrowiu. Wkrótce potem Fordowie opuścili Biały Dom. Zamieszkali w Rancho Mirage, gdzie Gerald zmarł 26 grudnia 2006 roku. Pomimo podeszłego wieku i słabego zdrowia, Betty wzięła udział w ogólnokrajowych uroczystościach pogrzebowych. Sama zmarła 8 lipca 2011 roku.