Na Litwie Tatarzy osiedleni przez Witolda obciążani byli tego typu obowiązkami.
Lubelskie Tatary po raz pierwszy pojawiają się w źródłach historycznych w 1464 roku jako osiedle graniczące z Bronowicami. Najstarsze zapisy o zabudowaniach w tym rejonie dotyczą młyna-papierni zlokalizowanego po zachodniej stronie Bystrzycy (1532) oraz karczmy „Budzyń”, inaczej „czerwonej karczmy”, stojącej na północno-wschodnich rogatkach miasta (1545). W 1660 karczma spłonęła, obiekt był wielokrotnie przebudowywany, w roku 1952 wyremontowany i zaadaptowany na lokale mieszkalne, obecnie posiada szatę z I połowy XIX w. w stylu klasycystycznym.
2 marca 1541 król Zygmunt I nadał lublinianom przywilej pozwalający na użytkowanie kamieniołomów. Dzięki temu osada urosła do rangi przedmieść Lublina. Dzięki więc zasobności ziem na Tatarach miasto miało mury obronne, wieże i domy, a później cement, który zdobył duże znaczenie w budownictwie. W 1786 roku Tatary były wsią królewską w starostwie lubelskim województwa lubelskiegoKarol de Perthées, Mappa szczegulna woiewodztwa lubelskiego 1786.