Utrzymanie taboru w stanie gotowości technicznej wymagało dużego nakładu pracy i środków, zwłaszcza w okresie zimowym. Sprawność funkcjonowania komunikacji miejskiej zależała od ponadprzeciętnego zaangażowania pracowników MPGK, które, będąc przedsiębiorstwem wielobranżowym, nie dysponowało zapleczem dostosowanym do naprawy i konserwacji autobusów. Dorożki konne, które zarówno na początku XX wieku, jak i w okresie powojennym pełniły funkcję doraźnej komunikacji miejskiej, tamowały ruch uliczny i zakłócały kursowanie autobusów, w szczególności w dni targowe. Również niewyprofilowane skrzyżowania utrudniały manewrowanie wielkogabarytowymi autobusami, stąd prędkość komunikacyjna autobusów wahała się w granicach 13–16 km/h. Wszystko to sprawiało, że warunki podróżowania autobusami w latach pięćdziesiątych były siermiężne, mimo to komunikacja autobusowa szybko zdobyła popularność wśród mieszkańców miasta – liczba pasażerów rosła co rok średnio o 47%. Bilety były dostępne tylko u konduktora, znajdującego się w pojeździe przez cały czas trwania podróży.