Lata sześćdziesiąte to początek problemów z przepełnionymi autobusami – pojemność posiadanych autobusów, wynosząca 50 – 82 miejsca, i ich liczba w taborze nie zaspokajały potrzeb mieszkańców, którzy korzystali z włocławskiej komunikacji miejskiej już 20 milionów razy rocznie. Konduktorska sprzedaż biletów w zatłoczonych autobusach wprowadzała chaos i powodowała, że rozkłady jazdy mogły być tylko orientacyjne. Do tego należy doliczyć problemy z technicznymi możliwościami MPK – wciąż zbyt mały tabor, problemy z nabyciem części zamiennych, niedostatek kierowców i utrudnienia ze strony układu komunikacyjnego miasta sprawiały, że funkcjonowanie komunikacji miejskiej w tym dziesięcioleciu było niestabilne.
Lata 1970–1979 thumb Rozwój gospodarczy i wzrost liczby mieszkańców miasta Włocławka powodował dalszy przyrost potrzeb przewozowych, możliwy do osiągnięcia tylko poprzez powiększanie floty autobusowej. Pod koniec lat sześćdziesiątych liczba autobusów MPK przekroczyła możliwości oddanej do użytku 9 lat wcześniej zajezdni. Dlatego w latach 1971–1973 dokonano jej rozbudowy, korzystając z nakładów inwestycyjnych towarzyszących budowie Zakładów Azotowych „Włocławek”. Wskutek tej rozbudowy powierzchnia terenu przeznaczonego na zajezdnię MPK Włocławek zwiększyła się z 9550m² do 17540 m², umożliwiając parkowanie 80 autobusów.