René II Lotaryński, fr. René II (ur. 2 maja 1451 w Angers, zm. 10 grudnia 1508 w Fains) – hrabia Vaudémont od 1470, książę Lotaryngii od 1473, książę Bar w latach 1483–1508. Jako książę Kalabrii w latach 1480–1493 był pretendentem do tronu królestwa Neapolu i hrabstwa Prowansji. W latach 1493–1508 był tytularnym królem Neapolu i Jerozolimy.
Pochodzenie left thumb|René II na czele swoich oddziałów Urodził się jako syn Jolanty Andegaweńskiej (córki René I Andegaweńskiego, zwanego Dobrym Królem René i Izabeli Lotaryńskiej) i Fryderyka, hrabiego Vaudémont. Jego ojciec pochodził z dynastii de Vaudémont, młodszej gałęzi lotaryńskiej rodziny książęcej, pochodzącej od księcia Lotaryngii Jana I. René II był więc głównym potomkiem lotaryńskiej linii męskiej i lotaryńskiej linii żeńskiej, kiedy w 1473 odziedziczył księstwo po bezpotomnej śmierci swojego kuzyna – Mikołaja I Andegaweńskiego.
W 1473 po swoim wuju Janie de Vaudémont otrzymał tytuł hrabiego Harcourt i Aumale, pierwszego tytułu używał przed 1495, a drugiego po tym roku. W 1504 odziedziczył tytuł księcia de Guise.
Rządy Podczas swoich rządów René musiał walczyć z Karolem Zuchwałym, księciem Burgundii, który najechał Lotaryngię.