Zamek w Lublinie – zamek w Lublinie, pierwotnie zbudowany jako gród w XII wiekuI. Rolska-Boruch, „Domy pańskie” na Lubelszczyźnie od późnego gotyku do wczesnego baroku, Lublin 2003, s. 37–48 ., wielokrotnie przebudowywany. W XVI w. był rezydencją królewską, w XVII w. zniszczony. W XIX w. odbudowany jako więzienie (1831–1954). Od 1957 r. siedziba Muzeum Narodowego w Lublinie.
Już w XII w. na wzgórzu znajdował się drewniano-ziemny gród będący siedzibą kasztelana. W 2. połowie XIII w. lub na początku XIV w. wewnątrz umocnień zbudowano murowany donżon (wieża mieszkalno-obronna). Częste najazdy Litwinów, Tatarów i Rusinów skłoniły w pierwszej połowie XIV w. Kazimierza Wielkiego do wybudowania murowanego zamku w miejsce drewniano-ziemnego grodu. W jego skład wchodziły: wieża, dom mieszkalny, brama, kaplica Trójcy Świętej, baszta Żydowska i mury obronne. W 1418 na zlecenie króla Władysława Jagiełły kościół będący jednocześnie kaplicą zamkową ozdobiono polichromią w stylu rusko-bizantyńskimIzabela i Tomasz Kaczyńscy - Zamki w Polsce północnej i środkowej - przewodnik. Sport i Turystyka, Warszawa, 1999, s. 67-72, . Od XIX wieku zamek pełnił funkcję więzienia.