Kampania półwyspowa – jedna z głównych kampanii na froncie wschodnim podczas wojny secesyjnej. Działania wojenne trwały od marca do lipca 1862. Została podjęta przez Armię Potomaku, zorganizowaną i dowodzoną przez generała George’a McClellana na żądanie prezydenta Abrahama Lincolna w celu zajęcia stolicy konfederatów, Richmond.
Armia wyruszyła 17 marca z okolic Aleksandrii w stanie Wirginia. Dla przyspieszenia operacji i ominięcia przeciwnika, wojska Unii w rejon bezpośrednich działań, ruszyły drogą wodną docierając do Yorktown 4 kwietnia, gdzie napotykały niespodziewanie silny opór armii generała Johna Magrudera. Po miesięcznym oblężeniu McClellan zajął miasto, a wkrótce potem również Williamsburg i Norfolk. McClellan nie zdecydował się jednak zaatakować Richmond oczekując na wsparcie ze strony korpusu generała Irvina McDowella. Ich przybycie opóźniła znacznie podjęta przez generała Thomasa Jacksona Kampania w dolinie Shenandoah, ponieważ oddziały McDowella skierowane zostały do obrony Waszyngtonu. Sytuacja została wykorzystana przez generała Josepha Johnstona, który zaatakował Armię Potomaku. Obie strony poniosły znaczne straty w bitwie pod Seven Pines, która nie rozstrzygnęła losów kampanii, ale przekonała McClellana, że bez pomocy McDowella nie będzie w stanie zdobyć Richmond.