Władimir Oskarowicz Kappel (ros. Владимир Оскарович Каппель, ur. w Carskim Siole, zm. 26 stycznia 1920 w Utaj k. Niżnieudinska) – rosyjski generał, monarchista, dowódca Armii Rosyjskiej adm. Aleksandra Kołczaka w schyłkowej fazie rosyjskiej wojny domowej, podczas odwrotu białych przez Syberię na Zabajkale, w grudniu 1919 r.-styczniu 1920 r. Jeden z najbardziej utalentowanych dowódców wojsk Kołczaka.
Życiorys Służba w armii Imperium Rosyjskiego Pochodził z rodziny szlacheckiej, był synem wojskowego, Szweda z pochodzenia. Ukończył petersburski korpus kadetów, następnie Mikołajowską szkołę kawalerii w 1903 r., po czym jako kornet został skierowany do służby w 54 Nowomirgorodzkim pułku dragonów. W 1913 r. ukończył Akademię Sztabu Generalnego. Jego pułk stacjonował początkowo w Królestwie Polskim, następnie w Permie.
W 1914 r. posiadał stopień kapitana. Podczas I wojny światowej, w 1915 r. jako adiutant sztabu 5 dywizji kozackiej uczestniczył w walkach odwrotowych na terenie Królestwa Polskiego. Następnie służył w 14 dywizji kawalerii i od zimy 1916 r. w sztabie frontu Południowo-Zachodniego. W 1917 r. otrzymał awans na podpułkownika. W październiku 1917 r. wyjechał na urlop do Permu, pod koniec 1917 r. znajdował się w Samarze.