Jego głęboka przyczyna tkwi w tym, że człowiekowi nie wystarczy wiedzieć wszystko, chce poznać zawsze więcej, również swą niewiedzę i jej rozmiary. Współczesny specjalista staje się z czasem doskonałą częścią maszyny. Dlaczegóż by poszukiwacz ogólniejszej wiedzy nie mógł posiąść wiedzy ogólnej. Dostąpienie czy bodaj zbliżenie się do kanonu wiedzy było obietnicą złożoną podejmującemu milczenie uczniowi Pitagorasa. Stało się również udziałem proroka Ezechiela przebywającego w Babilonii. Realizowała się ona za pośrednictwem paraboli poprzez praktykę milczenia, która miała zbliżyć osobę milczącą do monologu wiecznego, na tyle na ile by mogła się ona zbliżyć. Ci którzy dochodzili do tego stanu niechętnie wracali do używania słowa, tym się tłumaczy pozorna ciemność wyrażeń Pitagorasa i przypisywana mu zdolność słyszenia harmonii sfer. Późniejsi monologiści osiągali moc prorocką tylko odnośnie wielkich wydarzeń. I tak w czasie wojny peloponeskiej, gdy Ateńczycy uchwalili wyprawę przeciw Sycylii, jeden spośród nich o imieniu Meton, poszedł i podpalił swój dom, żeby uzmysłowić swym rodakom skutki ich przedsięwzięcia. O wiele późniejszy prorok, spotkawszy świętego Pawła zdążającego do Rzymu, związał swe ręce pasem, na znak co czeka apostoła w stolicy imperium.