Amelia Hertzówna (ur. 15 października 1879 lub 1878 w Warszawie, zm. 1942 w Warszawie) – polska pisarka i historyk kultury.
Życiorys Była absolwentką Uniwersytetu Latającego w Warszawie. Pod koniec lat 90. wyjechała za granicę. W Berlinie zdała egzamin maturalny jako ekstern. W 1904 uzyskała doktorat z chemii w Berlinie. Od 1905 publikowała dramaty i nowele. W latach 1908–1912 studiowała języki starożytnego Wschodu i archeologię na uczelniach w Heidelbergu, Monachium, Lipsku i Berlinie. W 1913 ukończyła École du Louvre. Po 1914 publikowała artykuły naukowe w czasopismach francuskich i niemieckich.
W dwudziestoleciu międzywojennym była nauczycielką w gimnazjach w Warszawie. W 1926 została członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego Od 1930 prowadziła wykłady na Wolnej Wszechnicy Polskiej z zakresu historii pisma oraz dziejów cywilizacji starożytnego Bliskiego Wschodu. Była tam docentem. Podczas niemieckiej okupacji w 1941 aresztowało ją gestapo. Została zamordowana w więzieniu na Pawiaku.
Twórczość
Pisała dramaty, opowiadania, książki dla dzieci, a także prace naukowe na temat Egiptu i historii kultury starożytnej.