Serologiczne odczyny kiłowe - szereg badań serologicznych wykorzystywanych w diagnostyce laboratoryjnej kiły, choroby zakaźnej przenoszonej drogą płciową.
W wyniku zakażenia bakterią - krętkiem bladym (łac. Treponema pallidum) – dochodzi do powstania przeciwciał skierowanych przeciw antygenom tej bakterii (antygenowi wielocukrowemu, antygenom białkowym, czy też antygenom lipidowym np. kardiolipinie). Przeciwciała te można podzielić na dwa typy: nieswoiste, skierowane przeciwko lipidowym składnikom bakterii, tzw. przeciwciała reaginowe; przeciwciała swoiste przeciw antygenom wielocukrowym i białkowym Treponema pallidum. Pierwszy typ reakcji powstaje również w przebiegu innych zakażeń krętkami, fałszywie dodatni może być też w wielu innych chorobach, zwłaszcza autoimmunologicznych (np. zespół antyfosfolipidowy).
Wykonywane w praktyce testy nieswoiste (reaginowe) to: odczyn Wassermanna; testy kłaczkujące (flokulacyjne); VDRL - mikroskopowy test kłaczkowania (z ang. veneral disease research laboratory); USR - makroskopowy test kłaczkowania z nieogrzewaną surowicą (z ang. unheated serum reagin).