Ignacy Fonberg (ur. 1 lutego 1801 w Bielsku Podlaskim, zm. 23 października 1891 w Kijowie) – polski chemik i doktor nauk medycznych.
Życiorys Ród Fonbergów wywodził się z Warmii. Ojciec Ignacego był fabrykantem powozów i wyrobów żelaznych w Bielsku Podlaskim. W 1817 roku Ignacy Fonberg ukończył Gimnazjum Białostockie. Studia odbył na wydziale matematyczno-fizycznym Uniwersytetu Wileńskiego. W roku 1822 zastąpił na uczelni Jędrzeja Śniadeckiego, rozpoczynając pracę naukową i pedagogiczną. W 1826 roku otrzymał nominację na adiunkta, trzy lata później na profesora nadzwyczajnego. Po zlikwidowaniu Uniwersytetu Wileńskiego, został profesorem Akademii Medyczno-Chirurgicznej w Wilnie.
W 1842 roku został przeniesiony na wydział lekarski Uniwersytetu w Kijowie. Stał się sławny dzięki organizowaniu otwartych wykładów publicznych, na których popularyzował nauki przyrodnicze, kursy dla lekarzy, farmaceutów i przyrodników.
W 1854 roku otrzymał tytuł profesora zasłużonego. Pięć lat później przeszedł na emeryturę.