Wiadomo, że oprócz Wrocławia kienesę próbowano zorganizować tuż po II wojnie światowej również we Wrzeszczu, ze względu na zamieszkiwanie w ówczesnym Trójmieście nawet stu osób karaimskiego pochodzenia, które z konieczności musiały sprawować praktyki religijne jedynie w prywatnych mieszkaniach. Wnioski o przyznanie odpowiedniego obiektu na ten cel Karaimski Związek Religijny kierował w 1946 i 1947 do wojewody gdańskiego. Sprawa nie została jednak rozpatrzona pozytywnie.
Również dom modlitwy we Wrocławiu nie był typową kienesą, a pełniącym funkcję kienesy mieszkaniem, w którym trzy z pięciu pokoi przeznaczano na cele kultowe. Opiekę modlitewną w domu modlitwy sprawował hazzan Rafał Abkowicz, który począwszy od 1946 aż do ostatnich dni życia w 1992 odprawiał nabożeństwa sobotnie, świąteczne oraz pełnił posługę religijną związaną z narodzinami, ślubami i pogrzebami nie tylko we Wrocławiu, ale również w innych miejscach zamieszkania Karaimów – Opolu, Warszawie, Gdańsku (nabożeństwa odbywały się często w domach prywatnych). Dzięki niemu karaimska gmina wyznaniowa we Wrocławiu była jedyną po 1945, na czele której stała osoba duchowna.