Prawo zabudowy w ustawodawstwie niemieckim pojawiło się w związku z wysokością odsetek od kredytu hipotecznego, przewyższających znacznie kwotę czynszu płaconego właścicielowi przez uprawnionego. Obecnie koszt kredytu hipotecznego znacznie zmalał, co automatycznie przełożyło się na obniżenie atrakcyjności prawa zabudowy. Stabilne ceny na rynku nieruchomości powodują, że bardziej opłacalne jest skorzystanie z kredytu i nabycie niczym nieobciążonej własności nieruchomości po 30 latach kredytowania niż dysponowanie ograniczonym czasowo prawem zabudowy, z którym wiąże się obowiązek wnoszenia opłat czynszowych.
Wysokość czynszu określa się w umowie o ustanowienie prawa i nie ma prawnej możliwości jej obniżenia. Czynsz może tylko wzrastać według ewentualnej klauzuli waloryzacyjnej.
Czas trwania prawa zabudowy Umowy o ustanowienie prawa zabudowy zazwyczaj przewidują jego istnienie przez okres od 75 do 99 lat. Jeśli chodzi o nieruchomości przemysłowe, okres ten waha się od 40 do 50 lat. Prawo zabudowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu.