thumb|Alegoria Rozkoszy (1766–1767, Muzeum Narodowe w Warszawie) thumb|Portret księżnej Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej (ok. 1780)|alt=Portret księżnej Marii z Czartoryskich Wirtemberskiej Ludwik Marteau (Louis-François Marteau, ur. ok. 1715 w Paryżu, zm. 2 listopada 1804 w Warszawie) – polski malarz pochodzenia francuskiego, nadworny malarz królów polskich: Augusta III i Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Życiorys Pierwsza lata w Rzeczypospolitej Jego ojcem był stolarz ebenista zatrudniony w warsztatach królewskich w Wersalu, matką – Marie-Anne, córka malarza Charlesa Héraulta, siostra Marie-Cathérine, żony Louisa de Silvestre’a młodszego, nadwornego malarza saskiego.
Nie jest znana dokładna data przybycia Ludwika Marteau do Polski. Według jednej z hipotez został polecony polskiemu monarsze przez swego nauczyciela, Maurice’a Quintina de la Toura; zapewne znaczenie miały tu również wpływy Louisa de Silvestre na dworze polsko-saskim.
W październiku 1752 r. Marteau przebywał tymczasowo na dworze hetmana Jana Klemensa Branickiego w Białymstoku. W listopadzie artysta wyjechał do Warszawy, gdzie zamieszkał w stancji pałacu Branickiego przy ul. Podwale. W 1753 r.