Układ kolowratski – zawarty w dwóch turach w lutym 1504 roku (3 lutego i 6 lutego) pomiędzy wrocławską kapitułą katedralną a: stanami (książętami, szlachtą i miastami) śląskimi (pierwszy) oraz miastem Wrocławiem (drugi).
Pierwszą część układu negocjowali pełnomocnik króla Czech Władysława II, Albrecht von Kolowrat (od niego traktat ten wziął nazwę) oraz książęta: cieszyński Kazimierz i głogowski Zygmunt (późniejszy król polski) z wrocławskim biskupem Janem IV Rothem. Zgodnie z zawartymi w traktacie ustaleniami prawo do najwyższych beneficjów, w tym do sukcesji w diecezji wrocławskiej po mającym już 80 lat biskupie zastrzeżono dla kandydatów pochodzących wyłącznie ze Śląska, Czech, Moraw lub Łużyc (wykluczając zatem w ten sposób Polaków)Postanowienie to potwierdziło de facto pozycję mającego swe korzenie na Morawach koadiutora wrocławskiego Jana Thurzo, który dwa lata po zawarciu układu, po śmierci Jana Rotha w 1506, został wybrany biskupem diecezji we Wrocławiu.. Dalsze ustalenia łagodziły nieco przepisy dotyczące ściągania podatków i dziesięciny.