Łasica syberyjska, kałanek (Mustela sibirica) – gatunek małego drapieżnego ssaka z rodziny łasicowatych.
Występowanie i biotop Mjanma, Chiny, Japonia (Hokkaido, introdukowana na Honsiu), Korea Północna i Południowa, Rosja (od Obwodu kirowskiego aż do Syberii), Tajwan i Tajlandia. Jest typowym mieszkańcem tajgi. Najczęściej spotykana jest nad zadrzewionymi brzegami rzek, jezior i strumieni, na torfowiskach. Nierzadko odwiedza ludzkie osady. Charakterystyka ogólna Podstawowe daneDługość ciała28–39 cm samce25–30 cm samiceDługość ogona15–21 cm samce13–16 cm samiceMasa ciała650-820 g samce360-430 g samiceDojrzałość płciowaPod koniec drugiegoroku życia Ciąża33-40 dniLiczba młodychw miocie2-12(najczęściej 5-6) Długość życia5-6 latLiczba chromosomów2n=38 Wygląd lewo|mały|Łasica syberyjska w zimowym futrze Łasica syberyjska jest drobnym drapieżnikiem o wydłużonym ciele, krótkich łapach i długim puszystym ogonie. Wielkością przewyższa gronostaja. Ciało ma ubarwione jednolicie w tonacji rudawej, zimą - jasnej, latem - przechodzącej w kolor rudobrązowy. Dookoła nosa i na podbródku, czasem również na piersi, występuje biała plama. Sierść zimowa jest dłuższa i gęstsza od letniej. Tryb życia Łasica ta jest zwierzęciem naziemnym, jednak w razie zagrożenia sprawnie wspina się na drzewa. Dobrze pływa.