Palatalizowane ś, ź uległy depalatalizacji, a tymczasem ć, dź przeszły w ť, ď, półmiękkie č, dž lub c, dz (na przykład cichy). W morfologii panuje typ našo polo. Częściowo zachowały się samogłoski pochylone (na przykład dobro). Samogłoski e, o uległy przed nosówkami zwężeniu w zasięgu górnołużyckim (na przykład sym). Czas przeszły tworzy się za pomocą czasownika posiłkowego też w osobie 3, na przykład ja sym ňo viděł. Starołużyckie 'a przeszło przez ä w 'e, np. smieć (śmiać). Brak dolnołużyckiej zmiany ć > ś oraz dź > ź.
Zobacz też Żarowianie
Przypisy
Bibliografia Frido Mětšk: Serbsko-šleska rěčna granica w 16. a 17. lětstotku, Budyšin 1958. Katarína Wojtas: Charakterystyka gwar libickich na terenie Łużyc wschodnich, Chóśebuz 1999.
Kategoria:Języki zachodniosłowiańskie Kategoria:Języki wymarłe w Europie Język wschodniołużycki