Spasa i 30 domów drewnianych, gdy tymczasem w części prawobrzeżnej ponad 200 domów.
W wyniku III rozbioru Polski (1795) nastąpił podział miasta na część prawobrzeżną zajętą przez Prusy i lewobrzeżną, która dostała się pod władzę Austrii. Obie części zachowały przy tym prawa miejskieDz. Praw, 1861, Tom 57 s. 417.
Po wojnie polsko-austriackiej lewobrzeżny Drohiczyn wszedł w skład Księstwa Warszawskiego, a po ustaleniach kongresu wiedeńskiego znalazł się w granicach Królestwa Polskiego.
Upadku Drohiczyna Ruskiego dopełniły pożar z 1805 i powódź z 1813. Wszystko to sprawiło, że część mieszkańców przeniosła się na skraj gruntów miejskich zakładając wieś Góry.
1 stycznia 1863 Drohiczyn Ruski stracił prawa miejskie i w dalszych latach dzielił koleje losu gminy Korczew w powiecie sokołowskimDz. Praw, 1861, Tom 57 s. 417. Nastąpiło dalsze wyludnianie wsiKrzysztofik, R., Dymitrow, M., Szmytkie, R., Kantor‐Pietraga, I., Pełka‐Gościniak, J., & Spórna, T. (2015). Environmental hazards and urban abandonment: Case studies and typological issues. Geografiska Annaler: Series B, Human Geography, 97(4), 291-308..