right|200px|thumb|Herb Gliński (Hliński) – polski herb szlachecki pochodzenia rusko-tatarskiego.
Opis herbu Opis według klasycznych zasad blazonowania:
W polu czerwonym, przez górną belkę znaku przypominającego ruską literę P - krzyż na opak, z końcem górnym rozdartym.
W klejnocie trzy pióra strusie.
Labry herbowe czerwone, podbite srebrem.
Geneza Herb w herbarzach po raz pierwszy opisany i zilustrowany prawdopodobnie przez Kaspra Niesieckiego (Korona polska, 1738). Należy do rodziny Glińskich (Hlińskich), mającej wywodzić się od Leksy, wnuka chana Mamaja. Rodzina nazwisko Gliński miała przyjąć od miasta Glińsk po litewskiej stronie Dniepru, gdzie przeniosła się z Krymu i przyjęła zwierzchność księcia Witolda. Następnie dwie linie tej rodziny, przyjęły odmiejscowe nazwiska Lichodziejewski (Lichodziejski) oraz Daszkowicz (linia wygasła w XVI wieku) od posiadanych dóbr. Glińscy na Litwie mieli zaprzestać używania tytułu książęcego w XVI/XVII wieku.
Herbowni Lista herbownych w artykule sporządzona została na podstawie wiarygodnych źródeł, zwłaszcza klasycznych i współczesnych herbarzy.