Res mancipi (łac. „rzecz podlegająca mancypacjiUlpianus Epitome 19,3: Mancipatio propria species alienationis est rerum manicipii, eaque fit certis verbis libripende et quinque testibus praesentibus.Mancypacja jest właściwym sposobem nabywania rzeczy zwanych "res mancipi" (tj. podlegających mancypacji), a dochodzi do skutku poprzez wypowidzenie określonych słów w obecności trzymającego wagę i pięciu świadków.Gaius, Institutiones II,22: Mancipii vero res sunt, quae per mancipationem ad alium transferuntur; unde etiam mancipi res sunt dictae.Zaś res mancipi to rzeczy, które przenosi się na innego przez mancypację; stąd ich nazwa "res mancipi".tłumaczenie: Władysław Rozwadowski, "Prawo rzymskie", wyd. II, Poznań 1992, ) – w prawie rzymskim kategoria rzeczy stanowiących – zwłaszcza w okresie wczesnej republiki – podstawę rzymskiej gospodarki. Ze względu na swój charakter, obrót tymi rzeczami podlegał szczególnemu reżimowi prawnemu.