w drodze tradycji), mógł jednak stać się jej właścicielem przez zasiedzenieGaius, Institutiones II,41: Nam si tibi rem mancipi neque mancipavero, neque in iure cessero, sed tantum tradidero, in bonis quidem tuis ea res efficitur, ex iure Quiritium vero mea permanebit, donec tu eam possidendo usucapias, semel enim impleta usucapione proinde pleno iure incipit, id est et in bonis, et ex iure Quiritium tua res esse, ac si ea mancipata vel in iure cessa esset.Jeżeli rzeczy, podlegające mancypacji, ani tobie nie mancypuję, ani nie odstąpię in iure, lecz zaledwie ją wydam, rzecz ta wprawdzie przynależy do twojego majątku, ale według Kwirytów pozostaje moją póty, póki ty jej nie nabędziesz przez zasiedzenie na podstawie posiadania. Gdy raz bowiem zasiedzenie się dopełni, rzecz staje się z pełnym skutkiem prawnym, to znaczy, że zaczyna przynależeć do majątku, i być twoja według prawa Kwirytów, tak jak gdyby została mancypowana albo odstąpiona in iure.. Zjawisko to, kiedy jedna osoba była właścicielem kwirytarnym mimo iż rzecz należała do majątku innej osoby, nazywano dominium duplexGaius, Institutiones I,54: Ceterum cum apud cives Romanos duplex sit dominium (...)Zresztą ponieważ u obywateli rzymskich własność jest podwójna (...)tłumaczenie: Władysław Rozwadowski, "Prawo rzymskie", wyd. II, Poznań 1992, .