Barbara Sieroszewska de domo Wrzosek (ur. 1904 w Zagórzu; zm. 1989 w Warszawie) – polska tłumaczka literatury pięknej, głównie z języka włoskiego.
Debiutowała w 1929 przekładem powieści francuskiego pisarza Georges'a Pouleta, Kobieta pod zwrotnikami. Przełożyła kilka powieści z języka francuskiego, a także z hiszpańskiego powieść Ramóna Gómeza de la Serny, Niesamowity lekarz. Lata okupacji niemieckiej przeżyła w Warszawie. Brała udział w powstaniu warszawskim jako sanitariuszka Armii Krajowej. Po 1945 tłumaczyła wyłącznie z języka włoskiego. Przełożyła ponad siedemdziesiąt utworów, w tym dzieła najważniejszych włoskich klasyków, takich jak: Ugo Foscolo, Alessandro Manzoni, Giovanni Verga, Luigi Pirandello, Giorgio Bassani, Alberto Moravia, Natalia Ginzburg czy Italo Calvino.
Członkini Sekcji Tłumaczy Pen Clubu, Związku Literatów Polskich, Związku Autorów i Kompozytorów Scenicznych, Stowarzyszenia Tłumaczy Polskich, Stowarzyszenia Kultury Europejskiej «SEC» oraz Komitetu Założycielskiego Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
W 1961 odznaczona Medalem Zasługi Rządu Włoskiego, a w 1972 – Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Laureatka w 1972 nagrody Polskiego PEN Clubu za całokształt pracy przekładowej w zakresie prozy włoskiej. W 2017 uhonorowana Nagrodą Literacką im.