thumb|200px|Morena recesyjna w Dolinie Bystrej w Tatrach thumb|200px|Krajobraz czołowo-morenowy w Suwalskim Parku Krajobrazowym thumb|200px|Brodnica Dolna na terenie tzw. Szwajcarii Kaszubskiej thumb|200px|Wzgórza moreny czołowej sąsiadujące z Bałtykiem na wyspie Wolin (Kawcza Góra) thumb|200px|Wzgórza Trzebnickie thumb|200px|Wielki Staw Polski; głaz w okolicach odpływu będący pozostałością moreny czołowej Morena czołowa, końcowa – rodzaj moreny powstającej wzdłuż czoła lodowca lub lądolodu w czasie stagnacji w okresie jego etapowego zaniku. Zbudowana jest z gliny zwałowej, bloków, głazów, ma ona charakter wału, garbu, wzgórza lub ciągu wzgórz, często o znacznych rozmiarach, powstającego w wyniku: akumulacji materiału skalnego transportowanego wewnątrz i w stopie lodowca, a także materiału moreny powierzchniowej (morena czołowa recesyjna); wyciśnięcia utworów podłoża przez czoło lodowca (morena czołowa wyciśnięta, morena czołowa wyciśnięcia); spiętrzenia osadów przedpola lodowca wskutek zdzierania utworów przedpola i podłoża lodowca, a następnie ich pchnięcia (sfałdowania i nasunięcia na siebie) spowodowanego przez postępowy ruch mas lodu (morena czołowa spiętrzona).