powyżej gwiazd Bożych postawię mój tron. (...) Wstąpię na szczyty obłoków. Oko patrzące z błękitu na upadek dawnej świetności, strąca ze szczytu gwiazdę pychy. Bóg bowiem pysznym się sprzeciwia (1P 5, 5). Poeta snuje refleksję o przemijaniu ludzkich potęg.
mały|Grób Julii. Werona Kolejne dwie tercyny przynoszą dwie odmienne interpretacje. Cyprysy widzą w spadającej gwieździe łzę, wylaną nad losem Julii i Romea. Ta łza przenika do grobowca, obmywa zmarłych. Natomiast ludzie, którzy powołują się na wyniki badań naukowych, mówią, że to są tylko kamienie. W mechanicystycznej przestrzeni ich spadanie nie ma celu, nikt na nie nie czeka. Zgodnie z interpretacją tych dwóch ostatnich strof z Nocy 1002, podanych przez Damę, słowa te przenoszą współczucie ponad obraz płynący z nowożytnej nauki. Warto jednak zwrócić uwagę, że możliwa jest też inna interpretacja. Zarówno bowiem narracja cyprysów, jak i narracja ludzi nie zgadzają się z interpretacją poety z dwóch pierwszych zwrotek. I być może to ona jest w utworze wiodąca.
Przypisy . .
Bibliografia
Kategoria:Polskie utwory poetyckie Kategoria:Wiersze Cypriana Kamila Norwida Kategoria:Vade-mecum Kategoria:Utwory literackie z 1847