Mongołowie wydali także w 1302 r. edycję w piśmie Xixia (Tangut), wydrukowaną w klasztorze Dawanshou w Hangzhou. 100 kopii tego kanonu w 3620 sekcjach zostało rozprowadzonych po buddyjskich klasztorach w rejonie Tangut. Przetrwało sporo kopii tej edycjiJeden egzemplarz posiada Biblioteka Kongresu w Waszyngtonie. Miejska Biblioteka w Pekinie posiada 63 egzemplarze..
W czasie dynastii Ming (明) wydrukowano dwie edycje. Jedną w Nankinie (Nanjing 南京), która znana jest jako wydanie „Południowych Mingów” (chiń. Nan Ming) lub Południowy Zbiór/Kosz (chiń. Nanzang) oraz drugą w Pekinie, znaną jako wydanie „Północnych Mingów” (chiń. Bei Ming) lub Północny Zbiór/Kosz (chiń. Beizang). Warto tu także wspomnieć o kanonie nazwanym Jiaxing od powiatu, w którym powstał. Można go nazwać prywatnym kanonem mistrza chan Zibo Zhenke, który drukował go w formie książki w odnowionym przez siebie klasztorze Lengyan na górze Jing w powiecie Jiaxing. Składa się on z powtórzonej oficjalnej edycji Tripitaki z okresu Ming, ale zawiera również wiele współczesnych tekstów buddyjskichJiang Wu. Enlightenment in Dispute. Str. 25.
W okresie panowania Mandżurów (Manzu 满族) ukazały się także dwie edycje. Pierwsza została zakończona w 1677 r., a druga w 1738 r. (tzw. Smocza Edycja, chiń. Longzang).