Rodzaje faz kolumnowych rozróżnia się na podstawie badań dyfrakcji promieni Roentgena. Ułożenie kolumn jest reprezentowane poprzez dwuwymiarową periodyczność w sieci rzeczywistej. Promieniowanie rentgenowskie przekształca ją w dwuwymiarową sieć odwrotną. Podczas pomiaru obserwuje się maksima sygnałów, pochodzących z konstruktywnej interferencji między warstwami lub grupami atomów. Efektem pomiaru jest zestaw sygnałów o różnym stopniu wzmocnienia oraz o konkretnych pozycjach, na podstawie których identyfikuje się symetrie fazy.

Historia Pierwszy materiał generujący fazę kolumnową został odkryty w 1977 r. przez hinduskiego chemika Sivaramakrishnę Chandrasekhara. Odkrył on, że pochodna benzenu zawierająca sześć bocznych grup alkilowych generuje nowy rodzaj fazy ciekłokrystalicznej. Od tamtej pory nastąpił bardzo intensywny rozwój w projektowaniu innych molekuł układających się w fazy kolumnowe. Oprócz benzenu stosuje się bardziej rozbudowane systemy aromatyczne takie jak: trifenyleny, ftalocyjaniny, koroneny, pochodne chinoksaliny oraz wiele innych.