W 1651 roku zamek przeszedł w ręce kanclerza wielkiego koronnego Stefana Korycińskiego.
Podczas potopu zamek przeszedł w ręce szwedzkie gdzie pełnił prawdopodobnie funkcje magazynu żywności oraz broni.
Zamek podczas wojny nie został zniszczony, co potwierdza lustracja z 1660 r.Falniowska-Gradowska A., Dzieje zamku ojcowskiego, Wyd. OPN. Ojców 1999, s. 112.
Po śmierci wdowy po Stefanie Korycińskim, od 1674 r. starostwo ojcowskie było we władaniu najpierw Jana Kazimierza Warszyckiego, a później Męcińskich, od 1703 r. Morskich, od 1715 r. Łubieńskich i od 1756 r. Ignacego Załuskiego. W 1787 ostatni starosta Teofil Wojciech Załuski podejmował obiadem króla Stanisława Augusta Poniatowskiego, który w kaplicy zamkowej trzymał do chrztu jego córkę.
Zamek od XIX do XX w. W 1802 r. zamek został opuszczony, a spadkobierca Teofil Załuski wywiózł z niego ruchomości. W okresie rozbiorów ponownie zaczął podupadać. W 1815 roku stał się własnością państwową. Konstanty Wolicki, który w 1829 r. nabył go od rządu Królestwa Kongresowego, rozebrał częściowo mury, ponieważ groziły zawaleniem. Z dawnego założenia pozostała jedynie ośmioboczna wieża, brama i dolne partie murów obwodowych.