W wyniku wyborów w 1982 po raz pierwszy została wybrana do Riksdagu z ramienia Szwedzkiej Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej, będąc najmłodszą posłanką w tamtym czasie. Z powodzeniem ubiegała się o reelekcję w wyborach w 1985, 1988, 1991 i 1994. Od 1983 do 1990 była rządowym przedstawicielem w szwedzkiej konfederacji sportu Riksidrottsförbundet.
W 1990 została ministrem pracy w rządzie Ingvara Carlssona, pełniła tę funkcję do 1991. Gdy w tym samym roku socjaldemokraci utracili władzę, Mona Sahlin została przewodniczącą parlamentarnej komisji ds. rynku pracy. Od 1992 do 1994 zajmowała stanowisko sekretarza generalnego SAP. Po zwycięstwie wyborczym socjaldemokratów w 1994 powołano ją na wicepremiera i ministra ds. równouprawnienia w kolejnym gabinecie premiera Ingvara Carlssona. Gdy w 1995 urzędujący premier ogłosił zakończenie swojej aktywności politycznej, była wymieniana jako główna kandydatka do objęcia kierownictwa partii.