mogą to być na przykład rzeczy potarte o część ciała zmarłego świętego lub dotknięte przez samego świętego w trakcie życia
W 2017 roku Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zniosła relikwie III stopniaPrzez świętych do Boga - gosc.plRELICS IN THE CHURCH AUTHENTICITY AND PRESERVATION - vatican.va, wprowadzając dwustopniową skalę klasyfikacji relikwii: relikwii wyjątkowych (insigni) oraz potocznych (non insigni). Pierwsze to ciała lub ich znaczne części, a także cała zawartość urny z prochami zachowanymi po kremacji. Do drugich zalicza się małe cząstki ciała lub kości oraz przedmioty używane przez świętych i błogosławionych.
Obydwa typy relikwii muszą być przechowywane w opieczętowanych kapsułach.
Kościół katolicki starał się ograniczyć handel relikwiami, ustanawiając w roku 1215 na soborze laterańskim, że ważne są tylko relikwie zatwierdzone przez papieża. Było to spowodowane tym, iż w średniowieczu niekiedy dochodziło do nadużyć – sprzedaży fałszywych relikwi. Dalsze uregulowanie spraw związanych z relikwiami nastąpiło na soborze trydenckim.