Kśanikawada (skt kanikavāda) – buddyjska teoria chwilowości. Kśana – chwila, vāda – nauka, wiedza.
Wczesna buddyjska teoria o nietrwałości (skt anitya) została później rozwinięta w teorię chwilowości. Było to związane z teorią anatmana (braku ja, nie ja). Teoria nietrwałości nie nadawała się do wspierania anatmy. Chwilowość – nieprzerwany ciąg ginięcia czy wygasania jednego fenomenu i powstawania następnego, innego już fenomenu, początkowo odnoszona tylko do umysłu, znakomicie wspierała teorię braku ja, została więc rozszerzona i dotyczyła wszystkich rzeczy.
Wszelkie istnienie jest chwilowe. Trwałe istnienie jest sprzecznością samą w sobie. Istnienie jest zdolnością do wywoływania przemian w porządku rzeczy. Trwałe rzeczy nie mogą posiadać tej zdolności wywoływania przemian.
Gdyby rzeczy (dharmy) nie zmieniały się w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, nie byłoby racji, dla której miałyby one powodować różne skutki w różnych punktach czasu. Przyroda jest jedną nieprzerwaną wibracją, nieskończonym rozwojem powiązanym żelaznym łańcuchem przyczynowości. Jest to ciągła stałość, jedna i niepodzielna. Każde wydarzenie wysyła drganie przez cały krąg istnienia, który jest tylko inną nazwą dla nieustającej przemiany.