Właściciel nieruchomości władającej uprawniony był do korzystania z cudzej nieruchomości służebnej, ale w sposób ograniczony i ukierunkowany w zależności od rodzaju służebności. Temu prawu odpowiadał obowiązek właściciela nieruchomości służebnej, polegający na znoszeniu (pati) działań podmiotu korzystającego z jego gruntu, który - nie będąc właścicielem - ograniczał w pewnym stopniu jego prawo własności, bądź powstrzymywaniu się (non facere) od pewnych czynności.
Do służebności odnoszono następujące zasady: Servitus in faciendo consistere nequit - służebność nie może polegać na pozytywnym działaniu (facere) ze strony właściciela nieruchomości służebnej. Od tej zasady istniał jeden wyjątek, którym była służebność oparcia budynku o ścianę domu sąsiada (servitus oneris ferendi), gdzie właściciel nieruchomości obciążonej miał obowiązek utrzymywania ściany w stanie umożliwiającym jej wytrzymanie nacisku opartego o nią budynku. Nemini res sua servit - nie można mieć służebności na rzeczy własnej, gdyż służebność jest zawsze prawem na rzeczy cudzej. Servitus servitutis esse non potest - nie można ustanowić służebności na służebności, gdyż służebność mogła istnieć tylko na rzeczy (materialnej) a nie na prawie (rzeczy niematerialnej). Servitutibus civiliter utendum est - służebność należy wykonywać w sposób oględny, tj.