1 września 1945 został nadzwyczajnym profesorem kontraktowym w Katedrze Historii Powszechnej Średniowiecznej i kierownikiem Instytutu Historycznego UW. Tę ostatnią funkcję sprawował przez dziesięć lat do 1955. 11 maja 1945 reaktywował Towarzystwo Miłośników Historii. W latach 1948–1950 był dziekanem Wydziału Humanistycznego UW, a w latach 1951–1953 prorektorem UW.
W 1951 był jednym z organizatorów I Kongresu Nauki Polskiej, na którym został powołany na członka Komisji Organizacyjnej Polskiej Akademii Nauk. Współredagował referat Żanny Kormanowej, która w imieniu całego środowiska naukowego deklarowała gotowość uczonych, by nauka historyczna odegrała doniosłą rolę w ogólnym planie ideologicznej ofensywy socjalizmu w PolsceZbigniew Romek, Cenzura a nauka historyczna w Polsce 1944–1970, Warszawa 2010, s. 150.. Pierwsza Konferencja Metodologiczna Historyków Polskich w Otwocku na przełomie 1951/1952 zakończyła się sukcesem środowiska starych kadr akademickich, któremu przewodził, w zdobyciu zaufania partii kosztem rodzimych marksistów, dążących do upolitycznienia nauk historycznych.